door Miss D » 06.05.2012 09:44
Ik had ook direct een goed gevoel bij de prof. Hij is zo gewoon hé. Telkens ik nu op controle moet, smijt hij met complimentjes. Is tof, je voelt je zo mooi en goed en super als je van bij hem komt hihihi! Mij geeft het ook vertrouwen dat hij toch veel wordt ingeschakeld bij probleemgevallen (trage afvaller, sandrake), dus die vent weet wel waar hij mee bezig is.
Mijn traject is gestart op 3 juli en ik ben uiteindelijk geop op 7 oktober, dus op drie maand was het geklonken. Na mijn eerste gesprek op 3 juli bij de prof ben ik begin augustus bij de endocrinologe geweest (dokter Geers). Die heeft meteen gezegd op het einde van haar gesprek dat ze akkoord ging met operatie. Dan ben ik begin september bij diëtiste geweest en eerste keer bij psychologe en zelfde dag ook echo en bloedafname. Dan in september nog twee keer bij psychologe en eind september dan mijn datum gekregen. In de meester ziekenhuizen moet je de psychologe maar één keer zien, maar in het UZ willen ze dat je minimum drie keer gaat, omdat ze zeker willen zijn dat de patiënt weet waar hij mee bezig is. Ik had na mijn eerste gesprek bij de psychologe wel gevraag of die twee volgende gesprekken kort na ekaar konden doorgaan, vermits net één van mijn collega's haar ontslag had gegeven en ik wou terug aan het werk zijn tegen dat zij stopte bij ons op kantoor. Ik heb dus die twee volgende gesprekken bij de psychologe thuis gevoerd, in plaats van in het ziekenhuis. Op donderdag 29 september had ik dan mijn datum voor de week nadien (7 okrober) en de vrijdag belden ze mij van het UZ dat er iemand had afgehaakt voor de maandag nadien, dus het kon zelfs nog vroeger dan 7 oktober, maar heb daarvoor gepast, want wou mij toch nog effe kunnen voorbereiden. Het begin van het traject ging supertraag, maar op het einde ging het echt wel snel.
Ik ben na de operatie een dagje langer dan gebruikelijk in het ziekenhuis moeten blijven, omdat ik de eerste twee dagen ganse dagen heb overgegeven van de verdoving. Maar al bij al viel die operatie heel goed mee. Nadat ik thuis was uit ziekenhuis heb ik maar één keer een pijnstiller meer moeten nemen. De eerste week nog veel gerust, maar vanaf de tweede week deed ik mijn huishouden al, wel nog op het gemak. Ik zorgde ook bijna direct alweer voor mijn zoontje die toen anderhalf was. Ik pakte hem de eerste twee weken wel niet op. Na drie weken was ik ook terug aan het werk en dat ging zeer vlot. Niets van last gehad. Ik heb mijzelf voor de operatie voorgehouden dat die gastric bypass zoiets is als een kindje krijgen. Je moet effe door de zure appel bijten en effe een moeilijke tijd door, maar je krijgt er zoiets moois voor terug en uiteindelijk die moeilijke periode duurt een paar weken en die paar weken passeren ook. Daarmee kon ik mij echt troosten.
Eens je de beslissing genomen hebt, kan het echt niet snel genoeg gaan hé. Ik had dat ook. Eigenlijk waren die laatste maanden er teveel aan. Was gans mijn leven al dik geweest, maar die laatste maanden waren echt de hel. Het was zomer, warm, ik liep op mijn zwaarst ooit, pffff. Ik weet nog dat ik in augustus naar een trouw moest en het die dag meer dan dertig graden was en ikke een ganse dag met een gileke aan, omdat ik mij schaamde over mijn lijf.
Het zou zotjes zijn, moest je nu nog nieuwe kleren moeten kopen hé, als je je toch laat opereren. Na je operatie zal je ook nog veel nieuwe kleren moeten kopen, maar dan altijd maar kleiner en kleiner. Bij mij is dat echt een ramp. Moet eigenlijk elke maand mijn kleerkast updaten. Ben nu in het stadium dat ik mijn broeken altijd in twee maten koop. Ik zie die verkoopsters dan zo raar kijken. Niet goed voor de portomonee zulle!
Ik hoor het wel als je nog vragen hebt!
Greetzz