1 jaar post op

Het leven na de Gastric Bypass ingreep; wat mag en kan je eten, hoe zit het met drinken, alchohol, dumping? Kan je nog zwanger worden? Hoe lang duurt de vermageringsperiode?
Dit en nog veel meer!

Moderator: Mods & Admins

Plaats reactie
kimmie228
Berichten: 55
Lid geworden op: 28 jan 2016, 09:00

1 jaar post op

Bericht door kimmie228 » 11 mei 2017, 15:35

... dat ben ik nu.

Ik ben hier weinig komen vertellen afgelopen jaar, maar zowel voor de operatie als erna ben ik hier heel vaak de ervaringen komen lezen, dus ik doe nu ook maar mijn duit in het zakje:

*stand na 1 jaar: -40,5 kilo. van 105 naar 64.5.
Dat had ik op voorhand nooit, maar dan ook nooit kunnen en durven hopen. Na al die jaren van vechten en vechten voor elke halve kilo, om dan voor't minste afgestraft te worden, naar dit... Zoals iemand hier ooit schreef: ergens diep vanbinnen vreesde ik dat ik toch weer een uitzondering zou worden bij wie het niet zou lukken...

*eten:
Gaat naar mijn mening heel goed. Pakken minder maar dat was wel de bedoeling: ik at altijd al obsessief gezond, tot ik het niet meer kon houden, vreetbuien kreeg en de daarbijhorende schuldgevoelens en de vicieuze cirkel tot gevolg...
Ik eet over het algemeen dezelfde dingen graag als vroeger: groentenstoempen, soep, pasta... Vlees vind ik nog minder lekker dan vroeger en fritten vind ik ABSOLUUT niet meer lekker, zo ook pizza, kebab... noem maar op. Pas op, dat wil niet zeggen dat ik in een heilige boon ben veranderd: nootjes, chips, chocola,... dat lust ik nog steeds graag. Mijn porties zijn groter, maar nog steeds klein, en dat probeer ik bewust zo te houden.

*drinken:
Vroeger dronk ik alleen maar plat water, minstens twee liter per dag. Sinds de operatie lukt me dit niet meer. Water ligt nog steeds zwaar op de maag. Dat ging dan zo ver dat ik meer en meer cola light (?!) begon te drinken, wat ik voor de operatie dan weer absoluut niet lustte. Nu ben ik al een tijdje overgeschakeld naar allerlei soorten thee. zowel warm als afgekoeld (maar vooral warm) gaat dat veel beter binnen en ik zorg dat ik minstens een liter per dag binnen heb (dan zit ik ook wel bijna tegen mijn grens aan hoor). Tenminste gezonder en zonder prik. Ik denk dat ik gemiddeld 1 glas alcohol per week drink (of 's een paar weken niks, en dan de week erop een paar glazen...) het effect is daarvan minder "leuk" dan vroeger: ik ben veel vroeger "zat", dat is in dit lichaam absoluut geen leuk gevoel, en na een half uur is het effect weg. Waar ik het vroeger wel leuk vond om een beetje in de wind te zijn, bereik ik dat effect zelden nu met drank haha, zo lijkt het alsof ik een drankorgel ben, dat is niet zo, en vroeger ook al niet.

*haar:
Het haarverlies was maximaal op 8 maanden ongeveer. Dat was huilen met de pet op. verschrikkelijk. Dat moet dan ineens mijn dieptepunt zijn geweest, want langzaam maar zeker is dat gebeterd. Bijna ongemerkt in het begin. volgens mij is mijn haarverlies nu terug normaal, al komt de ene dag er ook meer af dan de andere (maar dat was vroeger ongetwijfeld ook, nu weet ik het gewoon beter). Heb niet echt het gevoel dat mijn haardos terug veel dikker is geworden, hopelijk komt dat nog

*conditie/uithouding:
Dat is niet veranderd of verbeterd. Op zich vind ik dat wel jammer want qua energielevel enzo had ik wel wat specatulairs verwacht, moet ik eerlijk zijn. Nu, voor de operatie sportte ik ook ongeveer 4 keer per week (nu ook), misschien daarom dat ik daar niet veel verschil merk. natuuuuuurlijk gaat alles een pak comfortabeler en ik zweet enorm veel minder, kan beter tegen warmte, dus dat is een dikke plus

*vel:
Tot nu toe vind ik, zijn er steeds andere lichaamsdelen die er effe erbarmelijker zijn gaan uitzien, vind ik zelf: eerst stoorde ik me het meeste aan mijn armen, maar dat heeft zich toch terug wat "gezet" heb ik de indruk. hetzelfde van m'n billen. Ik had een kwabbuik, en die is er nog steeds. daar is helemaal niks aan veranderd. Ik sta ervan te kijken hoe goed het allemaal meevalt, maar ik moet eerlijk toegeven dat het laatste: het vel boven mijn navel, begint te lebberen (dat is het laatste wat opvalt) en ik hoop dat dat toch ook nog wat terugzet.

*dumping:
Niet op vet, weinig op suiker. het gebeurt hoor, al kan ik er geen staat meer op maken wanneer wel en wanneer niet. Als ik het heb, word ik zoooo mottig, zou alles willen overgeven maar dat lukt dan niet. dat is twee uur tanden bijten. het gebeurt vaker op zoet. als ik wat durf te drinken voor mijn eten, dan kan ik ervan op aan dat ik weinig kan eten. prikdrank (bv aperitief) voor een etentje al zeker niet. Ben een keer of twee goed ziek geweest van een ijsje, dat heb ik dan niet meer gegeten, we zitten bijna terug in het seizoen, ik ben's benieuwd, want ik ga er wel's eentje proberen binnenkort

*psychologisch:
Is voor mij de grootste aanpassing geweest. Ik heb het echt ECHT moeilijk gehad, nog soms. onder de 75 was voor mij een grote psychologische drempel (daaronder was ik met een dieet nooit geraakt, ook vroeger niet), dus dat was voor mij letterlijk een nieuwe wereld. Mezelf verplichten niet meer vast te houden aan mijn vroegere obsessies, schuldgevoelens, falen.... dat was heel, héél moeilijk. De laatste "bekende" kleren wegdoen waren ook erg moeilijk. ochottoch allemaal... Ik heb moeten leren, en nog, om liever voor mezelf te zijn, en ik heb oprecht veel medelijden met al die jaren mentaal te lijden onder mijn lichaam en gewicht. Ik had het op mijn eentje nooit gekund. Ik denk milder over mezelf, als ik terugkijk op mezelf zoals ik er vroeger uitzag...

*eetpatroon:
Ik eet nog alles, OOK chocola, chips, nootjes.... allemaal extreem in verhouding. Ik probeer mezelf dat te gunnen, me er niet schuldig over te voelen. In alles probeer ik nu redelijk te denken: alles mag, in de juiste proporties: genoeg groenten/fruit/zuivel/proteïnes/vezels/sport... en ook wat ongezonds. Soms gebeurt het dat het in mijn ogen teveel is geweest, en vooral dan heb ik het moeilijk met mezelf dat te vergeven, ik voel me dan ook bijna schuldig als ik geen +1 op de weegschaal zie staan... Ik heb soms het gevoel dat ik ongezonder eet dan vroeger: ik gun mezelf regelmatiger wat nu (maar geen vreetbuien meer), ik eet ook niet altijd meer light, omdat ik volwaardiger wil eten. light is niet altijd gezonder. Maar ik eet niet ongezonder, ik eet meer zonder bij na te denken (niet méér, maar regelmatig bedoel ik)). Dat is het. zonder obsessief bij te houden in mijn hoofd wat ik wel en niet in mijn mond heb gestoken en in welke mate dat schandalig is. en als ik dat dan inderdaad doe, is dat ook weer gevaarlijk vind ik zelf... haha, en zo blijven we bezig. In egenstelling tot véél anderen hou ik me niet aan 5 à 6 maaltijden op een dag. Ik eet wanneer ik honger heb/krijg. de diëtiste zei toen al dat men daar meer en meer van terugkomt. dat je vooral moet doen wat jou het beste ligt. wel: 6 maal per dag eten is voor mij niet natuurlijk, dus dat heb ika l heel vlug laten varen. het zal eerder 4 keer zijn denk ik, soms 5.

*toekomst:
ja... ik ben ontzettend blij, maar ik geef toe dat de angst bestaat: wat binnen een jaar of twee? Wat dan? wat als ik ineens zoveel meer kan eten en het niet meer tegenhouden? wat als...? wat als ik ineens zoveel dikker word? Die angst is reëel maar ik geef er niet aan toe: zonder operatie was ik mijn metabolisme alleen maar dikker geworden. Heel af en toe troost ik me ook in het idee: ik zou nog magerder en gezonder kunnen eten zonder dat ik het gevoel zou hebben mezelf uit te hongeren, dus als het erop aankomt, en ik kom terug meer bij dan ik wil, dan kan ik hier en daar nog wel wat aanpassen... we zullen zien. Ik besef dat het eerste anderhalf jaar het allemaal "vanzelf" gaat (zo voelt het vaak ook), en dat ik binnenkort wel anders kan piepen. maar dat geldt voor iedereen toch ja? ik denk soms: stel dat ik mezelf helemaal niks zou gunnen, dan zou ik ook niks méér kunnen laten, mocht ik terug zijn bijgekomen. ach, ik weet het niet...

*besluit:
Ik ben ontzettend dankbaar, stilaan ook echt gelukkiger. ik geniet enorm van de vrijheid van een lichter lichaam. Ik durf mezelf meer en meer toe te staan te genieten, en dat is een enorme vrijheid. Zonde roperatie was me dit nooit gelukt. Niet omdat ik geen doorzettingsvermogen had, maar ondanks mijn grote doorzettingsvermogen, zou het me nooit zijn gelukt. ik zal dus niet zo vlug spijt hebben (waar ik me op voorhand schaamde dat ik het zou laten doen).

Voilà. Binnen een half jaar nog's een verslagJE. het gaat zelfs zover dat ik nu denk: hmmmm, zou ik met 59.9 ook nog staan? hahaha, maar 65 kilo is al meer dan perfect. (ik zou in de verre toekomst graag onder de 70 blijven) je ziet het: die cijfertjesfixatie, dat is toch nog niet zo vlug klein te krijgen!

Evy P
Berichten: 582
Lid geworden op: 08 mei 2015, 20:49

Re: 1 jaar post op

Bericht door Evy P » 11 mei 2017, 19:30

Heel leuk om te lezen Kimmie, en o zo herkenbaar.
Proficiat met het schitterende resultaat alvast!
GBP: 30/06/2015, dr. Muysoms, AZ Maria Middelares, Gent

Afbeelding

oetker
Berichten: 271
Lid geworden op: 02 jul 2016, 08:44

Re: 1 jaar post op

Bericht door oetker » 25 mei 2017, 10:28

Dank voor je verhaal Kim.
Het eindresultaat is geweldig te noemen.
Zo moet het zijn en nu vast zien te houden.
Dat is zeker ook nog wel een uitdaging.
Dat zie ik aan mijn vrouw die toch nog lichtelijk de neiging heeft weer aan te komen.
De strijd tegen de kilo's is nooit gestreden wat dat betreft.
Laat zeker nog weten hoe je verder gaat.

Herman
febr. 2016: NOK Velp BMI 36 118 kg door fout NOK afgewezen..
aug 2016 traject Jan Palfijn Gent opgestart.
01 febr 118kg BMI 36.4
13 dec 110kg GBP Dr vlodrop
20 dec 104 kg
2017
19 jan 99 kg
02 mrt 95kg
13 apr 90kg
11 jun 85kg
07 sep 83.5kg

wdl
Berichten: 625
Lid geworden op: 10 feb 2015, 07:49
Locatie: Ronse

Re: 1 jaar post op

Bericht door wdl » 27 mei 2017, 16:56

Super toch! ;)
Ik ben ruim 2jaar verder nu en het is opletten dat de porties niet stiekem vergroten.... Voor mijn warme maaltijden is dat minder een probleem omdat ik altijd direct mijn bord "verdeel" als ik elders eet en er mij goed aan kan houden. Thuis eet ik zo goed als altijd van een kleiner bordje, dus die porties vergroten niet.
Maar nu betrapte ik er mij deze week op dat ik niet 1 maar 2 sneetjes brood in 1 maaltijd at. Niet dat dat een ramp is, maar ik betrapte er me toch wel op dat dit er heel stiekem ingeslopen is...
Bewust blijven afwegen "wat heb ik nodig?" en "gun ik mezelf dit als extraatje, goed wetende dat dit afwijkt van de portie die ik hoor te eten" blijft belangrijk!
13/11/14: alle vooronderzoeken in dagopname
29/01/15: operatiedatum gekregen van Dr Marcoen
25/02/15: D-day! :)
01/10/16: terug beginnen vermageren na 10 maand stilstand: terug -9kilo
2017: van kledingmaat 50 naar een perfecte 42! :)

kimmie228
Berichten: 55
Lid geworden op: 28 jan 2016, 09:00

Re: 1 jaar post op

Bericht door kimmie228 » 28 mei 2017, 21:08

Oh! even los van de inhoud: hoe FIJN om jou hier nog's te lezen... Hoe gaat het? met de baby? met jou? met je lichaam?

en op de inhoud: als er iets is waar ik de komende tijd meer op moet letten vind ik, dan is het dat wat je zegt: je bewust zijn van wat je in je mond steekt en hoeveel. Daarom nog niet als een strikte fanaat, maar je gewoon al bewust zijn... Dat vind ik momenteel moeilijker, omdat mijn hele leven alles heeft gedraaid rond (niet) eten en wat... dus langs de ene kant wil ik er minder over nadenken omdat ik schrik heb dat ik weer ga obsederen, maar langs de andere kant, zomaar in het wilde weg eten, is ook gevaarlijk. Die gulden midddenweg moet ik zoeken. Ik neem aan dat alles een groeiproces is en dat ik mijn eigen weg moet leren vinden (want het eerste jaar gaat alles "vanzelf" omdat je toch niet anders kan en wil), nu ik ben beginnen stabiliseren, komt stilaan terug de realiteit. en begrijp me niet verkeerd: ik eet en at niet slecht, maar tot nu toe moet ik niet de tol betalen als ik dat méér doe dan wat ik van mezelf verwacht. en dat blijft niet duren.

kimmie228
Berichten: 55
Lid geworden op: 28 jan 2016, 09:00

Re: 1 jaar post op

Bericht door kimmie228 » 28 mei 2017, 21:08

jaja... met de baby bedoel ik: in je buik he, als ik het goed heb, ben je nog niet bevallen...

wdl
Berichten: 625
Lid geworden op: 10 feb 2015, 07:49
Locatie: Ronse

Re: 1 jaar post op

Bericht door wdl » 29 mei 2017, 10:39

Helaas hebben we begin december, op 13 weken zwangerschap, ons kleintje verloren.
Ondertussen zijn we terug 10 weken zwanger en alles ziet er voorlopig perfect uit! Als alles goed blijft gaan krijgen we ons eigen kerstekindje ;)

En het is exact zo dat je nu de porties moet bepalen voor de rest van je leven. Dus blijf gerust je bord vol scheppen, zo lang het maar een dessertbordje is ;) De reflex om mijn bord te gaan verdelen als ik zelf niet opschep, blijft ook een goede en mijn partner let er ook wel op. Ofwel neemt hij direct in beslag wat ik toch niet ga eten, ofwel vraagt hij me of het uit honger of zin is, als ik toch nog verder blijf eten als mijn afgescheiden portie op is.
Onlangs bvb een belegd broodje gekocht, dat verdeel ik direct in 3. Een stuk om direct op te eten, een stuk om aan mijn partner te geven en een stuk om een uurtje later te eten.
Chips blijft mijn eeuwige zonde, maar ik eet nooit rechtstreeks uit de zak. Altijd een portie van ongeveer 40gram in een kommetje. Bij goede vrienden en familie durf ik mijn eigen kommetje te vragen als we op bezoek gaan. Ondertussen kijkt niemand er nog van op, het is ook een gewoonte geworden.
Ik weeg dus niets af, mik puur op het oog. Soms wil ik nog een tweede portie, maar dan is het veel bewuster dan vroeger.
Onlangs was ik 2kg verdikt. Ikzelf maakte me er absoluut geen zorgen in! Mijn mama was direct al bezig "dat ik me niet mocht laten gaan"... Maar lichte gewichtsschommelingen zijn perfect normaal! Niet te snel te hard voor jezelf zijn ook dus.
Vorige week vulde ik mijn gewicht in op de app en verscheen er bmi 31. Obees. En ik was er nog blij mee ook ;p
13/11/14: alle vooronderzoeken in dagopname
29/01/15: operatiedatum gekregen van Dr Marcoen
25/02/15: D-day! :)
01/10/16: terug beginnen vermageren na 10 maand stilstand: terug -9kilo
2017: van kledingmaat 50 naar een perfecte 42! :)

wdl
Berichten: 625
Lid geworden op: 10 feb 2015, 07:49
Locatie: Ronse

Re: 1 jaar post op

Bericht door wdl » 29 mei 2017, 10:39

Helaas hebben we begin december, op 13 weken zwangerschap, ons kleintje verloren.
Ondertussen zijn we terug 10 weken zwanger en alles ziet er voorlopig perfect uit! Als alles goed blijft gaan krijgen we ons eigen kerstekindje ;)

En het is exact zo dat je nu de porties moet bepalen voor de rest van je leven. Dus blijf gerust je bord vol scheppen, zo lang het maar een dessertbordje is ;) De reflex om mijn bord te gaan verdelen als ik zelf niet opschep, blijft ook een goede en mijn partner let er ook wel op. Ofwel neemt hij direct in beslag wat ik toch niet ga eten, ofwel vraagt hij me of het uit honger of zin is, als ik toch nog verder blijf eten als mijn afgescheiden portie op is.
Onlangs bvb een belegd broodje gekocht, dat verdeel ik direct in 3. Een stuk om direct op te eten, een stuk om aan mijn partner te geven en een stuk om een uurtje later te eten.
Chips blijft mijn eeuwige zonde, maar ik eet nooit rechtstreeks uit de zak. Altijd een portie van ongeveer 40gram in een kommetje. Bij goede vrienden en familie durf ik mijn eigen kommetje te vragen als we op bezoek gaan. Ondertussen kijkt niemand er nog van op, het is ook een gewoonte geworden.
Ik weeg dus niets af, mik puur op het oog. Soms wil ik nog een tweede portie, maar dan is het veel bewuster dan vroeger.
Onlangs was ik 2kg verdikt. Ikzelf maakte me er absoluut geen zorgen in! Mijn mama was direct al bezig "dat ik me niet mocht laten gaan"... Maar lichte gewichtsschommelingen zijn perfect normaal! Niet te snel te hard voor jezelf zijn ook dus.
Vorige week vulde ik mijn gewicht in op de app en verscheen er bmi 31. Obees. En ik was er nog blij mee ook ;p
13/11/14: alle vooronderzoeken in dagopname
29/01/15: operatiedatum gekregen van Dr Marcoen
25/02/15: D-day! :)
01/10/16: terug beginnen vermageren na 10 maand stilstand: terug -9kilo
2017: van kledingmaat 50 naar een perfecte 42! :)

wdl
Berichten: 625
Lid geworden op: 10 feb 2015, 07:49
Locatie: Ronse

Re: 1 jaar post op

Bericht door wdl » 29 mei 2017, 10:39

Helaas hebben we begin december, op 13 weken zwangerschap, ons kleintje verloren.
Ondertussen zijn we terug 10 weken zwanger en alles ziet er voorlopig perfect uit! Als alles goed blijft gaan krijgen we ons eigen kerstekindje ;)

En het is exact zo dat je nu de porties moet bepalen voor de rest van je leven. Dus blijf gerust je bord vol scheppen, zo lang het maar een dessertbordje is ;) De reflex om mijn bord te gaan verdelen als ik zelf niet opschep, blijft ook een goede en mijn partner let er ook wel op. Ofwel neemt hij direct in beslag wat ik toch niet ga eten, ofwel vraagt hij me of het uit honger of zin is, als ik toch nog verder blijf eten als mijn afgescheiden portie op is.
Onlangs bvb een belegd broodje gekocht, dat verdeel ik direct in 3. Een stuk om direct op te eten, een stuk om aan mijn partner te geven en een stuk om een uurtje later te eten.
Chips blijft mijn eeuwige zonde, maar ik eet nooit rechtstreeks uit de zak. Altijd een portie van ongeveer 40gram in een kommetje. Bij goede vrienden en familie durf ik mijn eigen kommetje te vragen als we op bezoek gaan. Ondertussen kijkt niemand er nog van op, het is ook een gewoonte geworden.
Ik weeg dus niets af, mik puur op het oog. Soms wil ik nog een tweede portie, maar dan is het veel bewuster dan vroeger.
Onlangs was ik 2kg verdikt. Ikzelf maakte me er absoluut geen zorgen in! Mijn mama was direct al bezig "dat ik me niet mocht laten gaan"... Maar lichte gewichtsschommelingen zijn perfect normaal! Niet te snel te hard voor jezelf zijn ook dus.
Vorige week vulde ik mijn gewicht in op de app en verscheen er bmi 31. Obees. En ik was er nog blij mee ook ;p
13/11/14: alle vooronderzoeken in dagopname
29/01/15: operatiedatum gekregen van Dr Marcoen
25/02/15: D-day! :)
01/10/16: terug beginnen vermageren na 10 maand stilstand: terug -9kilo
2017: van kledingmaat 50 naar een perfecte 42! :)

wdl
Berichten: 625
Lid geworden op: 10 feb 2015, 07:49
Locatie: Ronse

Re: 1 jaar post op

Bericht door wdl » 29 mei 2017, 10:39

Helaas hebben we begin december, op 13 weken zwangerschap, ons kleintje verloren.
Ondertussen zijn we terug 10 weken zwanger en alles ziet er voorlopig perfect uit! Als alles goed blijft gaan krijgen we ons eigen kerstekindje ;)

En het is exact zo dat je nu de porties moet bepalen voor de rest van je leven. Dus blijf gerust je bord vol scheppen, zo lang het maar een dessertbordje is ;) De reflex om mijn bord te gaan verdelen als ik zelf niet opschep, blijft ook een goede en mijn partner let er ook wel op. Ofwel neemt hij direct in beslag wat ik toch niet ga eten, ofwel vraagt hij me of het uit honger of zin is, als ik toch nog verder blijf eten als mijn afgescheiden portie op is.
Onlangs bvb een belegd broodje gekocht, dat verdeel ik direct in 3. Een stuk om direct op te eten, een stuk om aan mijn partner te geven en een stuk om een uurtje later te eten.
Chips blijft mijn eeuwige zonde, maar ik eet nooit rechtstreeks uit de zak. Altijd een portie van ongeveer 40gram in een kommetje. Bij goede vrienden en familie durf ik mijn eigen kommetje te vragen als we op bezoek gaan. Ondertussen kijkt niemand er nog van op, het is ook een gewoonte geworden.
Ik weeg dus niets af, mik puur op het oog. Soms wil ik nog een tweede portie, maar dan is het veel bewuster dan vroeger.
Onlangs was ik 2kg verdikt. Ikzelf maakte me er absoluut geen zorgen in! Mijn mama was direct al bezig "dat ik me niet mocht laten gaan"... Maar lichte gewichtsschommelingen zijn perfect normaal! Niet te snel te hard voor jezelf zijn ook dus.
Vorige week vulde ik mijn gewicht in op de app en verscheen er bmi 31. Obees. En ik was er nog blij mee ook ;p
13/11/14: alle vooronderzoeken in dagopname
29/01/15: operatiedatum gekregen van Dr Marcoen
25/02/15: D-day! :)
01/10/16: terug beginnen vermageren na 10 maand stilstand: terug -9kilo
2017: van kledingmaat 50 naar een perfecte 42! :)

wdl
Berichten: 625
Lid geworden op: 10 feb 2015, 07:49
Locatie: Ronse

Re: 1 jaar post op

Bericht door wdl » 29 mei 2017, 10:39

Helaas hebben we begin december, op 13 weken zwangerschap, ons kleintje verloren.
Ondertussen zijn we terug 10 weken zwanger en alles ziet er voorlopig perfect uit! Als alles goed blijft gaan krijgen we ons eigen kerstekindje ;)

En het is exact zo dat je nu de porties moet bepalen voor de rest van je leven. Dus blijf gerust je bord vol scheppen, zo lang het maar een dessertbordje is ;) De reflex om mijn bord te gaan verdelen als ik zelf niet opschep, blijft ook een goede en mijn partner let er ook wel op. Ofwel neemt hij direct in beslag wat ik toch niet ga eten, ofwel vraagt hij me of het uit honger of zin is, als ik toch nog verder blijf eten als mijn afgescheiden portie op is.
Onlangs bvb een belegd broodje gekocht, dat verdeel ik direct in 3. Een stuk om direct op te eten, een stuk om aan mijn partner te geven en een stuk om een uurtje later te eten.
Chips blijft mijn eeuwige zonde, maar ik eet nooit rechtstreeks uit de zak. Altijd een portie van ongeveer 40gram in een kommetje. Bij goede vrienden en familie durf ik mijn eigen kommetje te vragen als we op bezoek gaan. Ondertussen kijkt niemand er nog van op, het is ook een gewoonte geworden.
Ik weeg dus niets af, mik puur op het oog. Soms wil ik nog een tweede portie, maar dan is het veel bewuster dan vroeger.
Onlangs was ik 2kg verdikt. Ikzelf maakte me er absoluut geen zorgen in! Mijn mama was direct al bezig "dat ik me niet mocht laten gaan"... Maar lichte gewichtsschommelingen zijn perfect normaal! Niet te snel te hard voor jezelf zijn ook dus.
Vorige week vulde ik mijn gewicht in op de app en verscheen er bmi 31. Obees. En ik was er nog blij mee ook ;p
13/11/14: alle vooronderzoeken in dagopname
29/01/15: operatiedatum gekregen van Dr Marcoen
25/02/15: D-day! :)
01/10/16: terug beginnen vermageren na 10 maand stilstand: terug -9kilo
2017: van kledingmaat 50 naar een perfecte 42! :)

Eefke01
Berichten: 695
Lid geworden op: 21 mar 2016, 14:17

Re: 1 jaar post op

Bericht door Eefke01 » 30 mei 2017, 11:30

Inderdaad heel herkenbaar wat je allemaal schrijft.
En een heel mooi resultaat.

Ik ben zelf 16 maand post-op en al stabiel van 12 maand post-op.
Ik blijf echt angst hebben om terug bij te komen. Ik sta eigenlijk veel vaker op de weegschaal dan toen ik nog afviel. Mijn gewicht schommelt nu wel continu en als er terug wat bij is, krijg ik toch weer een schrikreactie in eerste instantie, vooraleer ik terug kan relativeren.

Ik heb geen probleem met de hoofdmaaltijden maar de tussendoortjes zijn moeilijker. Ik eet ook iets vaker een chipke of een koek maar ik voel me daar elke keer weer schuldig over nadien. Vooral omdat ik weet dat nu ik niet meer afval, het zo belangrijk is niet terug te vallen in oude patronen.
Dus zoals Oetker het beschrijft, ervaar ik het ook. Het blijft een strijd, je moet blijven bewust nadenken over wat je in je mond stopt en af en toe maak ik nog steeds de verkeerde keuze waarvoor ik achteraf boos ben op mezelf. Dan probeer ik dit nadien te compenseren met gezondere dingen.

Ik probeer me nog steeds zoveel mogelijk aan het aantal eetmomenten en de 2à3 uur tussen die momenten te houden.
Als ik werk gaat dit vlotter. Ik zit op mijn bureau, heb het uurwerk in de gaten en bepaal vooraf hoe laat ik iets ga eten. Ik krijg ook echt wel honger na 2 à 3 uur.

Ik vind eens stabiel, je inderdaad veel meer moet nadenken.
GB 25/01/2016 - Prof. Van Nieuwenhove UZ Gent (123 kg).
04/01/2017: 71,1 kg.
07/06/2017: 71,5 kg.
Stabiel sinds 01/2017 (schommelend tussen 71 en 72,5 kg).
17/10/2017: 75,1 kg (24 weken zwanger).

Barbara24028
Berichten: 11
Lid geworden op: 09 okt 2016, 19:15

Re: 1 jaar post op

Bericht door Barbara24028 » 04 jun 2017, 17:51

Wat een prachtig verhaal Kimmie! Ik ben nu 9 maanden post op... Ik weeg nu 65 kg, ongeveer 20kg vermagerd... Ik ben ook super blij met het resultaat! Ik moet wel eerlijk toegeven dat ik minder op de balans sta, het houdt me minder bezig dan vroeger! Ik wil enkel niet te mager worden! Wat drinken betreft heb ik hetzelfde, bij het minste dat ik drink voel ik een bizar effect en na effe is het weg. Niet leuk maar ja, gezien de rest neem ik het er graag bij. Ik zou niet te veel piekeren over de toekomst. Gezond eten, niet overdrijven en alles komt goed! Groeten Barbara

kimmie228
Berichten: 55
Lid geworden op: 28 jan 2016, 09:00

Re: 1 jaar post op

Bericht door kimmie228 » 09 okt 2017, 09:53

Hallo!

Bijna anderhalf jaar geleden nu dat ik geopereerd ben.

Hmm, misschien eerst's kijken naar mijn vorige verslag.

Ja, qua eten:
Dat is identiek hetzelfde als bij vorige update. De hoeveelheid die ik kan eten is wel groter geworden, wat ik de ene keer heel fijn vind, en de andere keer wat beangstigend, maar na anderhalf jaar heb ik me wel goed aangepast, vind ik. Ik kom zelden of nooit voor verrassingen te staan. Wel kan het gebeuren dat ik heel veel honger heb, en daardoor teveel op te korte tijd eet, om dan na een half uur te ontdekken dat ik echt teveel heb gegeten en onpasselijk ben. Ik zou op zo'n moment heel bewust moeten eten, op tijd stoppen, en denken: als ik nu binnen een kwartier nog honger heb, dan kan ik nog wat eten...
Ik las van Pheito dat ze terug aan het bijkomen is, maar dat ze ook terug meer en ongezonder eet dan vroeger, met alle gevoelens van schuld en schaamte dat daarbij hangt. Ik vraag me af in welke mate je daarvan de "schuld" kan leggen bij jezelf op die tijd. Ik eet (natuurlijk) ook meer dan in de eerste maanden, ik snoep ook echt terug meer, soms teveel, net als elk ander mens denkik... maar om zoveel bij te komen op korte tijd... misschien is er iets mis met je maagje? het zou kunnen he?

Deze zomer was voor mij lastiger qua eten: jonge kinderen, geen routine in de zomervakantie qua eten, veel uitstapjes, etentjes, lekkernijen, niet sporten... Het hoogste dat ik was gestegen in gewicht is 1.5 kilo. Dat vond ik erg meevallen, want dat was vroeger het resultaat na 1 bezoek aan de frituur. Ik was wel wat beducht op't idee dat het vanaf dan alleen nog maar zou stijgen. Maar de zomervakantie ging voorbij, het sporten en de routine van eten kwam terug, en nu zit ik op 64 kilo. Dat is nog een kilo extra eraf.

Er zit ook een routine in mijn manier van eten doorheen de maand, heb ik ontdekt: de meeste tijd gaat het goed tot zeer goed (dwz: gewone maaltijden, fruit, groenten, wel dagelijks een ongezond (er) tussendoortje maar allemaal ferm binnen de perken), om dan ongeveer 1 week naar mijn gevoel compleet loos te gaan (gedurende heel de dag precies wat in mijn mond stoppen, gezond en ongezond). Met hetzelfde gevoel van schaamte en schuld erbij. Daar komt (tot nu toe) geen echt gevolg of toch langdurig gevolg van op de weegschaal, dus ik heb mentaal beslist mij daar niet meer druk om te maken, maar er zeker voor te zorgen dat ik op die dagen ZEKER sport, want in de praktijk is die neiging na een paar dagen steeds voorbij en gaat alles terug zijn normale gewone gangetje zonder dat ik daar moeite voor moet doen. Dus denk ik dat mijn lijf daar maar meer nood aan heeft op dat moment (meestal de dagen voor mijn regels). Beetje mild zijn voor mezelf.

mijn bouw:
Daar moet toch nog ferm wat aan veranderd zijn. Ik heb zelf precies het gevoel dat ik compacter word, terwijl ik nu toch al van februari zo goed als stabiel ben. Dat klopt ook denk ik, want ik word de laatste maand heel vaak aangesproken daarover (ben jij nu nog aan het afvallen?!). Bloot vind ik mezelf echt niet wat het moet zijn, vroeger ook niet. Maar met kleren aan vind ik het allemaal bijzonder goed meevallen. Ik voel me heel comfortabel in en met mijn lichaam. springen, dansen, vrij bewegen, ik doe het allemaal terug en dat ging al lange tijd niet meer. dat is een vrijheid!
Wel nog even lui en bij tijd even moe. Da's minder.

Oh en mijn haar, tja, het valt dan niet meer uit, een knappe volle dos is het toch niet meer geworden. Integendeel....

Vorig weekend ben ik voor het eerst sinds lang nog's echt uit geweest. De hele nacht gedanst, zonder zorgen over kwabben, dikte, de mening van anderen... het was zo'n zeldzame avond dat je jezelf mooi vindt, hahaha. In elk geval, ergens in mijn achterhoofd steeds: Dat zou ik anderhalf jaar geleden nooit gekund/gedurfd/gewild hebben. En wat een verrijking als je gewoon jezelf kunt en durft te zijn en jezelf laten gaan...

Mijn leven is zoveel verrijkt in die zin dat eten vroeger mijn grootste verdriet en genot was. Er was eigenlijk niets anders behalve lijf/eten/gewicht. Obsessie. Mijn leven is zoveel rijker geworden nu. Ik kan nog genieten van een heerlijke maaltijd, maar ik kan ook ontzettend genieten van dansen, springen, zingen, slapen, met mijn benen over elkaar zitten, naar mensen luisteren, met volle aandacht zonder dat er in mijn hoofd steeds een stemmetje bezig is over mijn lijf... . Net als de kick van heel gezond leven en veel sporten... Je bent niet alleen maar een goed mens als je niet snoept en veel sport... daar hoeft geen waarde-oordeel aan te hangen. Ik kan het niet goed uitleggen. In elk geval: net doordat er veel meer in mijn leven is gekomen dat mij een fijn gevoel geeft, is het belang van eten afgenomen, waardoor ik ook minder behoefte heb aan eten en gezonder word... een vicieuze cirkel die in gang is gezet door de operatie. Veel minder moeten en regeltjes, meer natuurlijk, lijkt het (wat absurd is want ik heb er wel een grote artificiële stap voor gezet, om dit te bereiken).

Nu hopen, hopen, hopen, dat ik dit kan vasthouden, want op lange termijn is het nog wel wat anders, weet ik.
Ik heb een lange weg afgelegd hoor, mentaal. lang verdriet gehad, angst, vanalles, dat eerste wittebroodsjaar heb ik in elk geval absoluut niet zo ervaren. Integendeel. Het stomme is: dunner zijn is niet wat mijn leven gelukkiger maakt (zoals ik vroeger hoopte). Het is de mentale ballast die voor een groot stuk is weggevallen, wat mij gelukkiger maakt. Kan je even gelukkig zijn als je dik bent? Zeker wel. absoluut. Als je zelf daar helemaal mee in het reine bent en jezelf aanvaardt. Als niet enkel eten je grootste bron is van plezier en verdriet en je gevoel van geslaagd te zijn...

Daar moet je dan zoveel voor afgevallen zijn om dat te beseffen... dat gewicht er eigenlijk niet toe doet.... (want ook dun kan je obsessie even groot zijn over eendert wat, dat controlefreakerige) Maar ik kon het niet, en zonder operatie had ik nooit mentaal afstand kunnen nemen van de betekenis die ik aan eten had gegeven. en ik weet zeker dat als ik terug dikker word, al die ballast toch weer terugkomt. De aard van het beestje!

Plaats reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 3 gasten